Leiden Atletiek Bosloop, 8 januari 2012 – tijd: 56.57

Bemoedigend resultaat.
Het nieuwe jaar is onstuimig begonnen. Harde wind en hoog water maakten dat dorpen geëvacueerd moesten worden. Zo erg is het hier niet maar het parcours van de Bosloop door het Leidse Hout en de Kagerzoom (de lange afstand) is te drassig en wordt evenals vorig jaar toen de vorst het parcours teisterde, iets aangepast.
Nu schijnt de zon, het is helder, minder wind en dus lekker weer om te lopen. Wanneer liep ik dit parcours in korte broek?

Ternauwernood weet ik een plekje voor mijn tas in de stampvolle kleedkamers te bemachtigen en loop wat in. Alle clubgenoten die ik dit jaar nog niet gezien heb, wens ik het allerbeste en ook mijn grote vriend John van Haasteren, achter drie rijen dranghekken verscholen met ijsmuts en microfoon - wat een spreker is die man - begroet ik nog even.

Dan is het opstellen voor de start. Het aantal deelnemers is fors maar het is geen gedrang.

Het gaat verbazend lekker, veel beter dan vorig jaar. Natuurlijk mede door de aanmoediging van Elly en Bram bij de start en, iets verderop, Marjolein.

De eerste kilometer 5.35, vasthouden Van Houten, dat gaat lekker. Gelukkig ben ik in zomertenue want het is best warm in de zon. Er passeert een diepgaand gesprek over Cito-toetsen. Gelukkig gaan ze sneller, dat leidt alleen maar af. Ik praat niet, nooit eigenlijk, die energie heb ik niet, een kreet hier en daar, that's all.

Even klimmen en de Stadspolderweg op waarbij ik steeds een lopertje voorbij schuif. Mijn moeder staat iets verderop, een aanmoediging doet altijd goed. We lopen de Merenwijk andersom, dus eerst de Broekweg af - het is er mooi - een landelijk tafereeltje met die knotwilgen. Ik heb een Voorschotenshirt in het vizier, maar die gaat rechtdoor voor de lange afstand.

Wij keren langs de buitenrand van de wijk weer terug. Bij 5 zit ik op 28.40, dat is bemoedigend maar ik zak iets in tempo als ik de helling weer op moet, maar met de afdaling maak ik dat wel goed. Willem komt voorbij, hij is niet ontevreden, het gaat niet slechts vindt hij, maar hij moet, voor de 15, nog een heel eind via Oegstgeest.

Ik moet niet te snel het tempo opvoeren, door het Leidse Hout is het nog een heel eind met een verraderlijke lus. Marjolein vrolijkt me op: "blijf lachen, je bent er bijna".

Voor me uit schat ik wie ik nog voorbij kan. Eerst een stevige kale loper en daar weer voor 'paardenstaart'.

De man ga ik vrij snel voorbij, hij is op, maar de dame lijkt juist nog veel energie te hebben en loopt uit. Ik ga een aantal anderen voorbij en wordt zelf nog gepasseerd door zo'n langeafstandsloper die giga hard gaat.

We draaien de Van Slingelandtlaan op, finish in zicht maar ik weet niet hoeveel we nog over de baan moeten. Ik versnel en ineens doemt de dame met de staart op, ik ga voorbij en op de baan trek ik een strakke sprint. Alles moet er uit. Later blijkt dat ik net binnen de 57 binnen ben. Dat is hier de laatste drie jaar niet gelukt en sowieso al weer een jaar geleden in een wedstrijd. Bemoedigend dus, op naar de Puinduinrun….

Puinduinrun 22 januari 2012 – tijd: 43.13

Pùindùinrun foâhèvâh.
Even denk ik dat het luid gejuich bij de Finish voor mij is. Dat is ten dele waar; Carolien, Louise, Ed, Corrie, Willem, Katinka, en wie vergeet ik, moedigden (vermoedelijk) mij aan. Alle anderen joelden om de eerste vrouw die vlak voor me liep en die er al 3 rondes, dus 10 kilometer, op had zitten. Ik ging voor 2 rondes dat is 7 kilometer.

Aan het laatste rechte stuk begin ik bij 41.22. Ik realiseer me dat als ik sneller wil zijn dan vorig jaar nu het moment is om aan te zetten. Hoewel, de duizend traptreden hebben hun werk gedaan. Het bultige parcours heeft zijn sporen in mijn spieren achtergelaten en de energie moet inmiddels uit mijn kleine gehaald worden om nog voort te kunnen. Mijn kleine teen blijkt groter dan gedacht want het lukt. Ik ben toch bijna een minuut sneller dan vorig jaar.

Een hele rustige start, bescheiden als ik ben start ik bijna achteraan, daardoor even in de file. Met z'n vijfhonderden ineens naar boven gaat niet zo snel. Iets verderop krijgen we ruimte en kan ik wat versnellen, we gaan naar beneden. Dan rondje vijver, (pas op glad!) en naar de eerste trap. Ik begin enthousiast maar na veertig treden wordt het te zwaar. Het is druk op de trap. Boven is er weer ruimte en ik zet er direct vaart in. Ik passeer Katinka en dan naar beneden in de eerste afdeling. Het lijkt wel of niemand dat durft. Gewoon gaan! Ik geef toe het is modderig en niet zonder risico maar hier is wel tijdwinst te behalen.

Buitenom naar de westkant, trap op, lopen, trap af, trap op. Ik passeer Corrie en weet dat er geen trap meer komt. Nog een mooie afdaling die eigenlijk te druk is om tijd te winnen. Ik laat me vallen en zwaai, net op tijd de brug op.

Vlak voor het keerpunt hoor ik Corrie me aanmoedigen. Met het uitgedunde deelnemersveld weer omhoog. Meer ruimte. Ik kijk niet op de klok en neem me voor niet te strijden met andere lopers. Eigen tempo en blijven leven. Als ik de tweede keer de vijver rond ga komt de kop van de wedstrijd me voorbij. Met name de meisjes schieten bij het zien van de trap al in de wandelstand maar ik loop tot onderaan. Minstens!

"Rechts houden snelle loper", hoor ik de vrouw voor me roepen als ik afdaal. "Nou even maar hoor tot ik beneden ben" zeg ik.

Ik ben blij dat ik gekozen heb voor korte mouwen en korte broek want mijn temperatuur loopt behoorlijk op. Nu ben ik bij het trap-op-trap-af deel. Voor een fotograaf versnel ik mijn pas en loop rechtop, ben benieuwd. Jaren oefenen op de stationstrappen maakt dat ik trap af altijd mensen voorbij ga.

Zo nu naar de finish. Mooie tijd 43.13. De auto van Willem vlak achter de finish. En met banaan, eierkoek, sportdrank (en water) en chocola vul ik de verloren calorieën weer aan. Leuke gadget gekregen: een Haags springtâh, thuis tâhtjespringûh…. Ja maar vandaag niet meer!

Uithoorn Z&Z–circuit 29 januari 2012 – tijd: 57.44

Topdag in Uithoorn
Een grote bel met koude lucht hing gisteren boven Rusland en die kwam hierheen wist Willemijn Hoebert te vertellen. Inderdaad. Met exact nul op de op schaal vertrokken we naar een Uithoorn. En wat doen hardlopers als het koud is? Die doen een rondje 'wat heb jij aan' en de laagjes vliegen in het rond.

De Legmeer in Uithoorn, een nieuwe locatie - dus nieuw parcours was het niet alleen berekoud maar ook beregezellig; een heus zeemanskoor zong ons door het halfuur heen dat wij moesten wachten nadat de halve weg was.

In tegenstelling tot vorige week besloot ik geen risico te nemen. Drie lagen, thermo, lange mouwen en clubshirt kort plus petje en handschoenen. Ik had in Nova Zembla naast Doutzen niet misstaan. Ook besloot ik wat meer naar voren te gaan staan en me op te trekken aan de anderen om me heen.

Snel na de start tegenwind op de Noorddammerweg, koud maar in een pittig tempo trek ik me op aan de medelopers. 5.30 is de eerste kilometer, dat zegt meestal weinig. Hou ik dit vast?

We klaverbladden de brug over, lekker in de afdaling versnellen. Iemand begint tegen met te praten maar ik reageer nauwelijks. Waar heeft ie 't over….?

Om me heen veel dames, sommige zelfs keuvelend. Maar één dame, in bijna pijnlijk oranje shirt (Corry 1698) loopt strak. Pikzwarte paardestaart en ik probeer haar bij te houden. Dat lukt goed en heel lang. Zij heeft blijkbaar een heel goed ritme want ik loop vier kilometers aaneen 5.38. Dat is spectaculair voor mijn doen, en ik voel me nog steeds goed. Er passeert een hond met een startnummer. Tja, alles kan blijkbaar.

Het parcours valt mee, we lopen door het oud poldergebied, en aan de rand van nieuwbouw. Veel groen en een lekker vlakke rechte weg. Ik weet het, niet iedereen vindt dat leuk.

Na de vier zijn we gedraaid en lopen we voor de wind. Net door de 28 passeer ik de vijf. Dat maakt dat ik warmer wordt en bij zes stop ik mijn handschoenen en petje in mijn shirt.

Het lukt me zelfs om uit te lopen en bij een nieuw koppeltje aan te haken. Dan ga ik nog sneller, twee keer 5.34. Zo constant heb ik nog nooit gelopen. We draaien het bedrijventerrein op. Ik ga me zorgen maken. Hou ik dit vol?

Toch ga ik nog iemand voorbij. Dan buigen we van de Randweg af, naar de Randhoornweg - ja veel fantasie in de straatnamen hier - en de finish in zicht. Mijn tempo zakt iets.

Te laat begrijp ik dat de klok het 10 kilometerpunt is. Ik zat heel dicht op de 56 en dan moeten we nog 240 meter. Ik trek toch nog een sprint ga er nog velen voorbij. 325e word ik, terwijl ik de laatste twee keren bijna 400e was.

Het is geen toptijd geworden maar het ging wel heel erg goed.

omhoog    2004    2005    2006    2007    2008    2009    2010    2011